Wetenschappers bestuderen ijsberen door ze te observeren in hun natuurlijke leefomgeving. IJsberen krijgen halsbanden met zenders om die signalen via satelliet zenden waarmee de route die een ijsbeer aflegt bepaald kan worden. Op basis van de ontvangen data kunnen wetenschappers vaststellen wanneer een vrouwtje een hol binnengaat, wanneer ze er weer uitkomt met jonkies en welke afstanden ze dagelijks aflegt. Ook kunnen wetenschappers bepalen wat het verspreidingsgebied van een ijsbeer is; of ze grote afstanden aflegt of zich in een beperkt thuisgebied ophoudt. Op de lange termijn worden ook veranderingen en aanpassingen duidelijk. Bijvoorbeeld in jaren waar er minder zee-ijs is kunnen we van de gegevens afleiden waar de ijsberen naar toe gaan en hoe zij zich aanpassen.

Wanneer wetenschappers een gezenderde halsband bij een ijsbeer omdoen, verzamelen ze ook belangrijke informatie over haar gezondheid. Ze meten haar lengte en gewicht, nemen bloedmonsters, verzamelen vet, haar en andere weefsels om vast te stellen of er giftige verontreinigingen zijn en wat haar leeftijd is.

Als een beer groeit wordt elk jaar een laagje been (cementum) afgezet in de tanden. Door een dun stukje tand onder een microscoop te ondezoeken en de laagjes cementum te tellen kan de leeftijd van een ijsbeer geschat worden. Hiervoor wordt een kleine tand, vlak achter de grote hoektand, die de beer makkelijk kan missen, getrokken. Deze informatie is heel belangrijk voor het controleren van de gezondheid en conditie van de ijsberen.

De beren die we volgen in het Polar Bear Tracker programma bevinden zich op drie verschillende locaties in het noorpoolgebied: Svalbard (Noorwegen), Hudson Bay (Canada) en Beaufort Sea (Alaska, VS).