Visserij wereldwijd

Binnen de Europese Unie is afgesproken dat landen in elkaars zeegebied mogen vissen. De voorwaarden voor de visserij in heel Europa is geregeld in het Gemeenschappelijk Visserij Beleid (GVB). Het GVB is het raamwerk waar iedere visser in Europa zich aan te houden heeft. Iedere 10 jaar wordt het GVB herzien. De laatste keer was dat in 2002.

In het GVB wordt ook bepaald hoeveel er gevist mag worden, de zogenaamde visquota. In het GVB staat hoe de quota per land worden vastgesteld, welk vistuig is toegestaan en welke subsidies voor de visserij beschikbaar zijn.
 

Europese visbestanden worden op Europees niveau beheerd, maar dit gebeurt nog niet goed: 88 procent van de Europese bestanden wordt maximaal of overbevist.

WNF heeft een uitgebreid advies geschreven aan de Europese Commissie voor de hervorming van het GVB in 2012. Het WNF pleit er onder andere voor bij beleidsmakers dat visbestanden beter beheerd worden, via een langetermijnvisie en met behulp van een ‘ecosysteembenadering’, waarbij altijd rekening gehouden wordt met de natuur.

WNF vindt tevens dat de strenge Europese regels ook moeten gelden als schepen buiten de Europese wateren vissen. We doen dit zowel voor de vis als voor de vissers, die anders in de toekomst hun broodwinning verliezen.

Ieder land heeft een Exclusieve Economische Zone (EEZ). Deze zones lopen van de kust tot 200 zeemijlen in zee. Binnen zijn EEZ heeft een land het voor het zeggen. Buitenlandse vissers mogen dus niet in de EEZ van andere landen vissen zonder toestemming.

Europese landen kunnen niet meer genoeg vis vangen in hun eigen wateren. Daarom zoeken ze andere landen waar nog wel veel te vangen valt. Zo is het voor Europese vissers mogelijk om visvergunningen te kopen in ontwikkelingslanden, om ook daar te kunnen vissen.

De EU maakt hierover afspraken met die landen. In ruil voor geld laten die landen vissers uit de EU in hun EEZ vissen. Nederlanders vissen bijvoorbeeld voor de kust van Mauritanië, een land dat hiertoe een verdrag heeft met de Europese Unie.

De EU heeft afspraken met de volgende landen: Groenland, de Faeröer Eilanden, Mauritanië, Madagaskar, Marokko, Micronesië, Mozambique, Guinee Bissau, Ivoorkust, Guinee, Gabon, Sao Tomé en Principe, de Salomon Eilanden, Mauritius, Kiribati, de Comoren, de Seychellen en de Kaapverdische Eilanden.

Landen die veel gebruik maken van deze mogelijkheid zijn Spanje (85% van het aantal vissersboten), Portugal en Frankrijk. Er zijn maar enkele Nederlandse vissers die in Afrika vissen, maar die behoren wel tot de grootste visserschepen ter wereld.

Het Wereld Natuur Fonds wil dat de afspraken eerlijk zijn. Er moet rekening worden gehouden met de beschikbaarheid van de vis en met vaak heel arme lokale vissers die voor de kust hun eigen kostje moeten vangen.

Duurzame visserij initiatieven